De extra bezuiniging op jeugdhulp is (voorlopig) van tafel, hoe moeten we nu verder?

De ministerraad heeft recentelijk besloten de 0,5 miljard extra bezuiniging op jeugdhulp niet langer bij gemeenten te halen. (1) Maar de grote vraag is: hoe nu verder? Woensdag 18 mei komt de Commissie Volksgezondheid, Welzijn en Sport samen om te debatteren over het jeugdbeleid. Zorg&Sociaalweb vroeg alvast twee experts om een reactie en stelde hen de vraag: ‘De extra bezuiniging op jeugdhulp is (voorlopig) van tafel, hoe moeten we nu verder?’

“Gemeenten en jeugdzorgaanbieder hebben allemaal de beste intenties, maar om iets op te bouwen moeten we eerst iets gaan afbreken.”

Een bezuiniging in de jeugdzorg is naar mijn mening helemaal niet nodig. Er is voldoende geld. Dat geld moeten we alleen anders besteden. Mij is al enkele jaren duidelijk dat we op de manier zoals wij het nu doen, geen kostendekkende jeugdzorg krijgen. Gemeenten en jeugdzorgaanbieder hebben allemaal de beste intenties, maar om iets op te bouwen moeten we eerst iets gaan afbreken. Het geld blijft vastzitten in stenen en oude structuren bij zowel gemeenten als jeugdzorgaanbieders. Dat is logisch. Het raakt de belangen van veel mensen als wij die stenen en oude structuren zouden afbreken, maar het is wel nodig. Zijn er werkelijk zoveel jeugdzorgaanbieders nodig met allemaal een eigen raad van toezicht, raad van bestuur, managementlagen, stafdiensten, ICT-systemen, gebouwen? Zijn er werkelijk zoveel inkopers, juristen, beleidsmedewerkers nodig bij gemeenten? Het antwoord is natuurlijk: nee.

We hebben meer jeugdhulpverleners en ervaringsdeskundigen nodig. Die kunnen we betalen als we alle goedbedoelende mensen die niet nodig zijn een alternatief bieden (bijvoorbeeld omscholing tot jeugdhulpverlener). Gebouwen moeten een andere functie krijgen, bijvoorbeeld woningen. Om tot een kostendekkende, moderne jeugdzorg te komen lijkt het mij nodig dat Rijk, gemeenten en de grootste jeugdzorgaanbieders deze alternatieven, de belanghebbenden, de kosten van transformatie (investering én desinvestering) in kaart brengen en dan een soort deltaplan opstellen en ook rücksichtsloos uitvoeren. Het kan allemaal zónder de huidige jeugdhulpverleners lastig te vallen, laat staan ouders te laten betalen. Hoe rechtvaardig is het eigenlijk om hen te laten betalen voor stenen en structuren die zij helemaal niet nodig hebben?

Deel dit bericht:

Gerelateerd